african journey

Vandaag heb ik kennis gemaakt met een paar hele aardige Kenianen. Ik werd vanmorgen om 8.30 opgehaald door Joyce, een manager van Kibera Field office. Kibera is de grootste sloppenwijk van oost Afrika. Het is werkelijk een onafzienbare hoeveelheid krotjes en hutjes van golfplaten en klei, smalle, modderige steegjes en veldjes met afval, waar geiten en kinderen naar iets eetbaars zoeken. In een halfgaar flatgebouw aan de Rand van die sloppenwijk is het K-Rep kantoortje ondergebracht, waar Joyce de baas van is. Zij heeft hoogstpersoonlijk Máxima rondgeleid, toen zij ongeveer anderhalve maand geleden hier op bezoek was. In een klein kamertje, vol bureaus en dossiers werken 5 loan officers, die allemaal ongevaar 15 groepen onder hun hoede hebben. Een groep bestaat uit een aantal klanten, die gezamelijk een lening hebben afgesloten bij K-Rep, en daar gezamelijk borg voor staan. De loan officer bezoekt iedere groep elke week één uur, tijdens hun wekelijkse meeting. In Cambodia durven vrouwen het beroep van loan officer niet te beoefenen, omdat men bang is overvallen te worden, terwijl hier in het gevaarlijke Nairobbery, in de achterste achterbuurten, net zoveel vrouwelijke als mannelijke loanofficers werken. De dames gaan er te voet of per bus in hun eentje op uit. Ik denk dat er veel sociale controle is. Ik heb 2 van die wekelijkse meetings meegemaakt. Erg leerzaam! Tot m’n verrassing is het niet de K-Rep loan officer, maar de (gekozen) voorzitter die de vergadering leidt. Besproken wordt hoe de zaken er voorstaan, hoe het zit met ieders inbreng, en of er knelpunten zijn. De leden (veel vrouwen, maar toch ook best veel mannen) hebben verschillende bronnen van inkomsten (kapsalon, naaiatelier, markkraam, fietsenmaker, restaurant, slager, etc.) Iedereen betaalt het verschuldigde weekbedrag aan de penningmeester en die gaat daarmee naar de Bank om de schulden voor die week af te betalen. Als iemand niet in staat is die week te betalen, dan wordt dat genoteerd en daar komt men dan de week erna op terug. Omdat een man al herhaalde malen beloofd had te zullen betalen, maar opnieuw geen geld had, werd hij flink onder druk gezet door een paar groepsgenoten. Alle leden van een groep moeten aanwezig zijn tijdens de vergadering, anders wordt een boete berekend. Er is een ‘emergency’ pot, voor bijzondere uitgaven of onvoorziene gebeurtenissen. Als er een begrafenis is in de familie van een van de leden, dan betaalt iedereen ongeveer anderhalve dollar. Per week wordt er bij één van de groepen ook ongeveer een dollar ingelegd, waarna het bedrag wordt verloot. Een mevrouw werd zo de gelukkige eigenaar van ongeveer 30 dollar! Toen ik aan de groep vroeg, of men er in het algemeen op vooruit was gegaan dankzij K-Rep, werd daar positief op gereageerd. Alhoewel er ook tijden zijn dat het wat minder gaat, soms. Toen ik bij het afscheid vroeg of ik een persoonlijke donatie (20 dollar) in de emergency-pot mocht doen, werd dat met applaus ontvangen. (ik had vantevoren even aan Joyce gevraagd of dat niet ongepast zou zijn. Als het prive was, dan kon het best, zei ze). Bij de tweede groep werd er na afloop gebeden. En dat allemaal ergens in het episch centrum van de grootste sloppenwijk van oostelijk africa, in zeer wankele, kleine zaaltjes! Ik heb foto’s gemaakt, natuurlijk!
In de middag ontmoette ik Khimanti Mutua, de Managing Director van K-Rep en daarna een stuk of 5 managers tijdens een workshop onder leiding van mijn ‘contactpersoon’ Julius Mokogi.. Ik heb het gevoel dat men echt positief staat ten opzichte van wat ik hier kom doen. Morgen heb ik nog een serie gesprekken en opnieuw een workshop ‘s middags. Allemaal op het hoofdkantoor. Vanavond heb ik geprobeerd de zonsondergang te fotograferen, maar dat was een heel gedoe, want onderweg naar de plaats waar ik volgens de travel agent mooi kon fotograferen stond een enorme file. Gelukkig was ik net op tijd, maar het viel een beetje tegen, er stonden nog steeds allemaal gebouwen omheen, ik had geen vrij uitzicht. Ik stond op het dak van een restaurant en kon van daar wel heel goed het Nairobi National Park zien. Daar hoop ik woensdagmorgen héél vroeg op fotojacht te gaan. Nou, meisjes en jongens, veel liefs van mij. Buiten stortregent het dat het een aard heeft, en ik denk dat ik maar eens ga uitrusten… XX xx xx xx